Άρθρο του κ. Νίκου Ξυδάκη που δημοσιεύτηκε στο Broker’s Time 48*
* Ο κ. Ξυδάκης είναι Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ
Η χώρα, τέσσερα χρόνια πριν γιορτάσει τα 200 χρόνια από τη μεγάλη στιγμή της εθνικής χειραφέτησης, έχει μπροστά της μεγάλα ιστορικά διλήμματα.
Δομική μετανάστευση, καλπάζων δημογραφικός μαρασμός και αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού. Τώρα, πλέον, αναγνωρίζεται ότι ήταν ιστορικών διαστάσεων η προσαρμογή που επιτεύχθηκε στην Ελλάδα.
Δεν φτάνει όμως. Πολύ περισσότερο, δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλους και δη έναν τεχνοκράτη από το ΔΝΤ να σχεδιάσει το μέλλον μας.
Είναι ώρα αποφάσεων, ειλικρινούς παράθεσης δεδομένων και χάραξης πολιτικής, ώστε η χώρα να παραμείνει σε ευρωπαϊκή τροχιά, με ρόλο στην ταραγμένη περιοχή.
Το δίλημμα είναι ένα. Θα είμαστε μια χώρα που θα ζει με δανεικά ή θα βρει, ενταγμένη στην ευρωπαϊκή οικογένεια, μια θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας; Θα έχουμε αυτογνωσία ή θα είμαστε μια αποικία χρέους, «κληρονομιά» των πολιτικών παθογενειών του χτες;
Πλέον, η πορεία από εδώ και μπρος απαιτεί εθνική σύνθεση. Δεν μπορεί κανείς να αναλώνεται σε στείρες αψιμαχίες, που επιβαρύνουν το κλίμα και αναιρούν την προσπάθεια για εποικοδομητικό διάλογο, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα γιγάντια προβλήματα, οικονομικά και γεωπολιτικά.
Προφανώς, οι διαφορές μεταξύ πολιτικών φορέων είναι ορατές. Ωστόσο, μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για οικονομική μεγέθυνση και διανεμητική δικαιοσύνη μπορεί να βρεθεί. Είναι το «κλειδί» για τη στήριξη του δοκιμαζόμενου κοινωνικού πυρήνα.
Η αναγκαστική επιτροπεία της χώρας μπλοκάρει πολλές κινήσεις, συχνά αναγκαίες και αυτονόητες. Εν τούτοις, υπάρχει περιθώριο χρηστής και μεταρρυθμιστικής διακυβέρνησης, αλλά και δράσεων στήριξης της κοινωνίας και των δυναμικών παραγωγικών μονάδων.
Στο δεδομένο πλαίσιο επιτροπείας και υπό τον δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη, η εφαρμογή ενός μετριοπαθούς κεϋνσιανισμού, μιας ήπιας σοσιαλδημοκρατίας με διορθώσεις σε θέματα φορολογίας, είναι σχεδόν το μόνο εφικτό για να μην γκρεμιστεί η κοινωνία και να «κρατηθεί» χρόνος για την ανόρθωση. Αυτό η κυβέρνηση έχει τη βούληση να το υποστηρίξει και να απευθυνθεί σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που μοιράζονται την ίδια αγωνία.
Πλέον, τα κοινωνικά υποκείμενα αλλάζουν, άρα πρέπει να προσαρμοστούν δυναμικά και οι πολιτικοί σχηματισμοί, να αφουγκραστούμε τους συμπολίτες μας. Χοντρικά, θα έλεγα ότι αυτές τις ιστορικές προκλήσεις δεν μπορεί να τις σηκώσει στους ώμους του ένα μόνο κόμμα, χωρίς ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις και πολιτικές συμμαχίες.
Όλοι μαζί ή πολλοί μαζί, θα σωθούμε, θα βγούμε στο φως -κανείς δεν γλίτωσε μόνος του.
Στο φόντο αυτό, το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης μπορεί να αποτελέσει καμπή στην πορεία της ελληνικής κρίσης. Μπορεί να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα της τελευταίας επταετίας. Οι οικονομικοί αναλυτές αναμένουν για το 2017 επιστροφή σε φάση κανονικότητας και μεγέθυνσης. Το «κλειδί», το μετρήσιμο μέγεθος, θα είναι οι επενδύσεις. Θα καταφέρουμε να δείξουν εμπιστοσύνη οι ξένοι και Έλληνες επενδυτές; Αυτό θα κρίνει πολλά. Με 22-23% ανεργία, πάντως, δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου.